Buenas… Actualizando desde la oficina en un plis antes de ir a comer, después de una mañana intensa…y es que parece que se hayan puesto todos de acuerdo… Han venido 11 (¡!) del batey a hacerse la revisión!! (+ 2 otitis de aquí, + 2 curas de heridas, + una sospecha de ITU, +1voluntaria y su parasitosis…) A tope! J Y es que se creían que estaría todo el mes de agosto y ahora ya se ha corrido la voz de que me voy el lunes y están viniendo todos los que faltan! Así que, una vez más, se demuestra que la gente es igual en todas partes… Siempre dejamos todo hasta el ultimíiisimo momento!! Jejeje :P
Y nada, hoy os contaré un poquito de la excursión del miércoles a los 27 charcos, que fue GENIAL!! La verdad es que las fotos no acaban de hacer justicia a lo bonito que era todo, pero bueno, creo que están bien…y se me ve bastante happy, no? (creo que disfruté más que los chavales! Jajaja :P ) Ups, y a todo esto me acabo de dar cuenta que no os he contado nada e con quién iba… Bien, pues era un grupo de quinceañeros de Minessota que habían venido a pasar una semana en NPH con 3 profes suyos. Se ve que casi cada verano hay un grupo así que viene, están unos días, hacen actividades con los niños, alguna excursión y vuelven a su país. Practican el idioma y aprenden y reflexionan.. Nu zé, me pareció muy interesante, la verdad.
Y nada, muy divertido ir en el bus con los 20 adolescentes cantando a pleno pulmón sus canciones preferidas y haciendo sus bromitas de quién le gustaba a quién… Me lo pasé bien, la verdad, jiji J
Respecto al sitio la verdad es que era súper bonito. Nos tuvimos que pegar una buena excursión en bus antes de llegar (por suerte esta vez nos llevaba Henry, que es mi prefe y conduce súper tranqui) pues está al lado de Santiago. El sitio en sí está muy poco explotado, aunque tienes que hacerlo como actividad organizada y unos guías te acompañan (y menos mal, porque te iban ayudando a subir, que si no en algunos sitios hubiera sido difícil).
El río es el Damajagua y hay 27 (como su nombre indica) pozas y la verdad es que súper chulas. Nosotros hicimos las 7 primeras, que en realidad era más o menos como ir haciendo trekking acuático y después volvimos a subir por donde habíamos ido (la mayoría de las veces deslizándonos como si las piedras fueran toboganes..muy guay).
Más adelante se supone que la dificultad crece y ya necesitas calzado especial y no sé si hasta cuerdas como si fuera barranquismo.
Y nada, la verdad es que fue súper guay. Estuvimos un par de horas y la verdad es que me hubiera quedado un par de horas más! Jejeje :P Los guías super bien, muy dicharacheros y siempre ayudando..y fuertes! Que nos cogían por los chalecos como si fuéramos cachorrillos y nos propulsaban hacia arriba (y mira que algunas de las americanas eran super gordis y aun así les propulsaban como si nada!)
Ah! A todo esto una de las profes resulta que no sabía nadar!! (Gran idea ir a una cosa así sin saber nadar, verdad?) Pero entre todos le ayudamos mogollón y “haciendo el perrillo” consiguió chapotear y pasar bien los pocos tramos donde no hacíamos pie.
Qué más…Sí!! Cuando volvíamos al bus uno de los guías me dijo ‘mira una boíta’ y creía que me estaba tomando el pelo… pero no!! Ciertamente había una (súper para mi gusto) serpiente allí tan tranquila, tomando el sol… :S Le saqué una foto desde la distancia (a penas se ve, pero es que no tuve webs a acercarme más) y me alegré de que la hubiéramos visto al final y no al principio, pues las serpientes me dan verdadero miedo y hubiera estado en plan súper paranoico buscando boas por la montaña en vez de disfrutando de la actividad (es así, lo reconozco! Jejeje :P )
Ah! A todo esto a uno de los chicos le dio como una reacción alérgica (vete tú a saber si a las plantas, los bichos, algo del agua o qué) y empezó con un exantema urticariforme a tope… Pero como fui preparada por lo que pudiera pasar le di un antihistamínico y se le fue el picor y poquito a poco desapareció sin ninguna otra complicación.
Y nada, el plan era ir a Santiago, visitar la ciudad e ir a un mercadillo artesanal, pero cuando ya estábamos entrando a la ciudad uno de los profesores empezó a decir que necesitaba salir del bus y se levanto y salto en medio del cruce (casi me da algo..que podía haber venido alguien por el otro carril!!) Yo miré que no viniera nadie y salté detrás de él pensándome lo peor (ya estaba repasando toda la secuencia de RCP en mi cabeza) y cuando llego a él va y me dice que no es ninguna emergencia, que simplemente tenía mucho calor desde hacía rato y había visto a lo lejos la señal del burger King y quería aire fresco y una cocacola… le hubiera matado!! (De verdad me dieron ganas de gritarle mogollón y decirle de todo menos bonito… qué tío!!)
Y a todo esto pues ya os podéis imaginar en el bus, pánico colectivo al ver que el profe saltaba, el pobre Henry tuvo que seguir hasta encontrar una rotonda (en Cuenca) donde poder dar la vuelta… Un show! Y nada, cuando por fin consiguieron volver a recogernos y les dijimos que no era nada el resto de voluntarias se indignaron y las otras dos profesoras estaban como si nadas y encargadas de estar en un burger King para poder comer todos… en serio que nosotras alucinábamos!
Así que después de comer las voluntarias estábamos psicológicamente un poco agotadas y decidimos volver hacia NPH. La vuelta fue muy tranquila, casi todos dormidos y el último jaleo me esperaba al regresar…y es que una de las voluntarias tuvo como una crisis de ansiedad porque se peleó con una de las profesoras (la que no sabía nadar) que le dijo que le había decepcionado, que ellos querían haber ido al mercado y que cuando alguien tiene huéspedes se debía hacer lo que ellos querían… Total, que se fueron encendiendo y la pobre Madeleine acabó súper nerviosa, hiperventilando y ya me la llevé conmigo para la clínica y estuvimos en mi habitación haciendo ejercicios de respiración y así hasta que se calmó. Luego le hice la cena, le acompañé a casa y se quedó frita…
Y nada, cuando llegué a mi cama no era muy tarde (las 10’30 diría) pero entre que el día antes nos habíamos ido con Wilkin a las 6 de la mañana y ese día por la excursión a las 5, más el susto del vietnamita saltando del bus, más la crisis de ansiedad para acabar la verdad es que me sentía agotada!
Y esto va a ser todo por hoy… que ya estoy acaparando demasiado el PC!! Si todo va bien mañana os cuento el finde, que ahí sí que nos pasó de todo y además tendréis fotos súper chulas de las playas y excursiones. Un beso muy grande para todos y gracias por los posts y mails, que me hace mucha ilu leeros desde aquí!! ;)
eiii neni sort k estas be k tan temps sense actualitzar ja patia!!!! mare de deu una crisis de ansietat, un k salta del bus???? et poden passar mes coses??? jo crec k no!!!! jaja malegra saber k estas be ja he vist k tornes dilluns acaba de disfrutar un peto
ResponderEliminarLauri! Doncs si, segueixen passan coses... cada dia es una aventura! jajaja pero weno, de moment me'n surto! un peto molt gran i ens veiem d'aqui res! MUAAAAA! ;)
ResponderEliminarQue has anat a Cuenca tia? jajaja. Així que no sabia nadar ...quina poca preparació no? com és que portes antihistaminics a ma? a partir d'ara quan tornis sempre.
ResponderEliminar